Lee Strasberg wspomina Marilyn nad jej
grobemMarilyn Monroe była legendą. W swoim życiu uosabiała mit tego, co może osiągnąć biedna dziewczyna wywodząca się z ubogiego środowiska. Dla całego świata stała się symbolem nieprzemijającej kobiecości. Jednak nie znajduję słów by opisać ten mit i legendę. Nie znałem takiej Marilyn Monroe. My zebrani tutaj, znaliśmy Marilyn jako ciepłą istotę ludzką, spontaniczną, nieśmiałą, wrażliwą i obawiającą się odrzucenia, jednak mającą ogromną chęć życia i pragnącą spełnienia. Nie znieważę waszych wspomnień o Marilyn – prywatności jakiej szukała i ceniła. W naszej pamięci pozostaje żywa, nie jako cień na ekranie lub też tylko olśniewająca osobowość. Dla nas Marilyn była oddaną i lojalną przyjaciółką, koleżanką ciągle dążącą do perfekcji. Dzieliliśmy z nią jej ból i problemy, jak również radosne chwile. Była członkiem naszej rodziny. Trudno przyjąć iż, jej zapał do życia zakończył się poprzez ten straszny wypadek. Nie tylko miała sukcesy i wzloty na ekranie, miała także plany na przyszłość. Miała zamiar wziąć udział w wielu niesamowitych projektach, które sobie zaplanowała. Dla niej jak i dla mnie jej kariera dopiero co się zaczynała.
Marzenie o talencie, które pielęgnowała od dzieciństwa nie było
mirażem. Gdy pierwszy raz przyszła do mnie byłem zdumiony jej ogromną
wrażliwością, która pozostała tak świeża i tak żywa. Inni byli równie
piękni jak ona, ale w niej było coś znacznie więcej – coś, co ludzie
zauważali i rozpoznawali w jej grze i z czym się identyfikowali.
Posiadała świetlistość, połączenie zadumy, promienności, tęsknoty, cech
które wyodrębniały ją spośród innych, sprawiając iż wszyscy chcieliśmy
być tego częścią, by dzielić tę dziecięcą naiwność, tak nieśmiałą i tak
tętniącą życiem. Ta cecha jeszcze bardziej uwidaczniała się, gdy Marilyn
była na scenie. Ubolewam, iż publiczność, która ją naprawdę kochała nie
miała możliwości widzieć ją tak jak my ją widzieliśmy, w wielu rolach,
które zapowiadały, kim by się stała w przyszłości. Z pewnością byłaby
jedną z największych aktorek scenicznych. A teraz się wszystko
skończyło. Żywię nadzieję, iż jej śmierć wzbudzi sympatię i zrozumienie
dla wrażliwej artystki i dla kobiety, która niosła radość i przyjemność
całemu światu. Nie mogę użyć słowa “żegnaj”. Marilyn nigdy nie lubiła
pożegnań, ale w sobie dziwny sposób sprawiała iż rzeczy, które wydawały
się niemożliwe stawały się realne. Powiem: „do zobaczenia” w krainie,
do której odeszła, a do której my wszyscy zmierzamy.
- tekst z jęz. angielskiego przetłumaczył Arkadiusz Badziński
- - dziękuję
Aleja Glendon 1218
